De sfinx in de kunst heeft enkele belangrijke kenmerken, waaronder het lichaam van een leeuw en het hoofd van een mens. Deze combinatie symboliseert kracht en wijsheid. Vaak zijn sfinxen ook versierd met complexe hiëroglyfen of andere ornamenten die verwijzen naar de goden of het koninklijk gezag.
Sfinxen worden vaak afgebeeld in verband met oude culturen, omdat ze een belangrijke plaats innemen in mythologieën, vooral in het oude Egypte. Ze vertegenwoordigen de bescherming van de farao's en hun macht. Deze figuren hebben ook een mystieke uitstraling die mensen intrigeert en een gevoel van eerbied oproept.
In de antieke kunst worden verschillende materialen gebruikt om sfinxen te maken, zoals steen, klei en brons. Steen, zoals kalksteen of graniet, was populair voor grotere, permanente beelden, terwijl klei vaak werd gebruikt voor kleinere, meer delicate werken. Brons werd vooral gebruikt voor beelden die bedoeld waren om te glanzen en luxe uit te stralen.
De afbeelding van de sfinx heeft door de tijd heen verschillende stijlen gekend, afhankelijk van de culturele invloeden. In de klassieke oudheid zagen we bijvoorbeeld meer idealistische vormen, terwijl de Middeleeuwse kunst vaak een meer gestileerde en symbolische benadering had. In de moderne kunst wordt de sfinx soms abstract en wordt het gebruik van kleur en vormen gedemocratiseerd.
De sfinx heeft ook een rijke symboliek in dromen en verhalen. Het kan duiden op geheimen of raadsels die opgelost moeten worden. Vaak verschijnt het in dromen als een uitdaging of een oproep om antwoorden te zoeken op diepere vragen over leven en dood of de zin van het bestaan.